Arkadaşlık

Pınar' ın haftalardır beklediği an gelmişti, cuma günü eski okuluna, eski sınıfına gidecekti. Herşey gayet uygundu, arkadaşımın işi yoktu ama ben ona sıkı sıkı tembihledim sakın aşırı plan yapma dedim, geçen hafta gidemedin diye saatlerce ağladın.

Kendini tuttu ve 1 hafta boyunca plan yapmadı :)

Yok bir aksilik olmadı ve biz cuma günü eski okulumuza gittik. Öyle heyecanlıydı ki anlatamam arkadaşlarımıza ve öğretmenimize birşey almak için durakladığımızda aşırı sabırsızlandı, hadi anne ben artık sınıfıma gitmek istiyorum diye başımın etini yedi durdu :)

Okulun bahçesine girdiğimizde arkadaşları da tenefüse çıkmıştı. Onu görünce acayip sevindiler, "Pınar gelmiş" diye hepsi yanımıza geldi, tam da Pınar' ın dediği gibi boynuna, beline sarıldılar, yer bulamayanlar numaradan surat astı :), hatta birisi yanıma gelip "ben sizi geçen sene evimize çok davet ettim ama gelemediniz, bari bu sene gelin :)" dedi. Başka birisi ama "Pınar' sız olmuyor ki" dedi, bir diğeri "Pınar artık burada mı kalacak?" diye sordu. "Yok dedim ama arada bir sizi ziyarete gelecek". Suratı asıldı :(

Pınar' ı ortalarına alıp, hararetli hararetli, konuşa konuşa sınıfa çıktılar.

Bende tenefüste olan öğretmenimizle konuşup okuldan ayrıldım.

Haftalardır Pınar' ın olayı abarttığını, aradan 4 ay geçmişken çocukların onun yokluğuna çoktan alışmış olabileceğini, hayal kırıklığına uğrayacağını falan düşünmüştüm. Yokkkk galiba çocuklar biz büyüklerden daha fazla bağlı oluyorlar birbirlerine.

Bizim okulumuz eğitim olarak Türkiye genelinde nerelerde bilmiyorum ama tek bildiğim öyle bir ortam var ki bu okulda çocuklara arkadaşlığı, dostluğu çok güzel aşılıyorlar. Dönerken uzun uzun düşündüm kendi kendime.

Ben doğru mu yaptım acaba ?????
Tabi, tabii doğru yapmışımdır değil mi? ??????
Eğitim herşeyden önemli ?????
Her şeyi vakum gibi kapan bir kızım var, ne verseniz öğrenecek.
Resimi de seviyor, müziği de, matematikte de iyi türkçede de.
Sınıf temsilcisi olmuş aşırı heyecanlı, anne çok yükümlülüğüm var bu sene, baya yoğun olacağım diye kara kara düşünüyor ama bir yandan da sorumluluk almaya bayılıyor.
İngilizce öğrenmeden olmaz ????
Hatta 2. veya 3. dil şart ????
Geçen gün öğrendiği ingilizce şarkı o kadar hoşuna gitmiş, orada, burada o kadar çok tekrar etti ki, çıldırmak üzereydim, "artık yeterrrrr" diye bağırdıkça, o tekrar etti, o tekrar ettikçe ben bağırdım.
Ya aktiviteler, okul dediğinde bir sürü aktivite olmalı ve çocuklarımız arada rahatlamalı, sıfırlanmalı ve temel derslere daha aktif katılmalı değil mi???
Buradan mezun olunca üniversiteye de havada karada girer, bunu da garantiledik az çok ?????
En önemlisi çalışan bir anne olarak rahat ettim ?????

Görünen o ki, şu anki tercihimiz bizim için en uygunu ama gönlüm isterdi ki Pınar şu güzelim arkadaşları ile bu okulda okusun. Öğrenmesi gereken en önemli şey olan arkadaşlığı sonuna kadar yaşasın.

Umarım yeni okulunda da en az bu kadar güzel arkadaşlıklar kurmayı başarır. Hem aynı okula gitmiyoruz diye bu güzel çocuklarla arkadaşlığımızı sonlandırmamız, öğretmenimizden uzaklaşmamız gerekmiyor ki ????

Ben yine araştırıp, soruşturup bu güzelim çocuklarında pek çok imkandan yararlanması için öğretmenimize destek olabilirim, gösterilerinde geri planda VJ olarak onlara destek verebilirim.

Keşke memleketimde eğitim eşitsizliği bu kadar keskin olmasa da ben kızımı mahalle mektebimize gönül rahatlığı ile gönderebilseydim :(

Galiba en çok buna üzülüyorum, gerisi fasa fiso :((((