Mücadele

İnsan tuhaf bir makine aslında....

Ne kadar çok mücadele ediyoruz hayatla. Okulla, derslerle, sınavlarla, işle, denetimle, evle, çocukla, eşle, hastalıkla, ölümle....

Sürekli bir mücadele, güzel bir haber alıyoruz, seviniyoruz, bu haberi iyi haberler cebine atıp, birazda gaza gelmiş bir vaziyette yolumuza devam ediyoruz. Kötü haberler içinde kötü haberler cebini kullanıyoruz, üzülüyoruz, ilk darbe acı oluyor ama sonra içimize sindiriyoruz, biraz kırık, yorgun ve belki de biraz yılgın devam ediyoruz.

Başka insanların başına geldiğinde dayanılmaz olan yükler altında kalınca görüyoruz ki bunlarla da baş edilebilirmiş, bunlarla da yaşanabilirmiş.

Ufak bir iş için yaptığım kaçamak sonrası, kızımın mutluluğu ile iyi haberler cebine bir haber atıp işe geldiğimde bir arkadaşımdan aldığım mail bunları düşündürdü bana. "İşte dedim, kötü haberler cebi içinde bir malzeme sana, at bu haberi cebe, biraz düşün, içine sindir, sonra hayata, yaşamaya, çalışmaya devam.

Canı gibi sevdiği bir yakını ile ilgili, katlanılası zor bir derdi var arkadaşımın, biliyorum ki şu an çok üzgünler ve çaresiz olduklarını düşünüyorlar ama sadece zamana ihtiyaçları var.

Bu da bir sınav, bir mücadele aslında. Mücadeleleri benimki kadar kolay değil tabiki, benim onlar kadar üzülmem mümkün değil. Benden biraz daha uzun bir zaman içinde de olsa, buna da alışacaklar, donanımlı olacak ama o aşamaya gelene kadar içleri acıyacak. Ben pekçok şey söyleyeceğim umut vermek için ama hiç yararı olmayacak, önce derinden üzülüp, sonra silkelenecekler.

Umut ediyorum ki pekçok mücadeleden sonra deneyimler hanesine bir iki çizip atıp, bu iştende sıyrılacaklar.

Tek ihtiyaçları olan sadece biraz zaman.....

Bense çoktan işe güce, verdim kendimi, akşam kızın piyano dersi için zamanla yarışmaya başladım bile......

:(((((