Acıyla olgunlaşmak

Cumartesi günü kızım yeni birşey daha öğrendi. Bale sonrası rotamızı çevirdiğimiz diş doktorunda dolgu mevhumu ile tanıştık.

Pınar ağrı, sızı, yara ve kan olayına aşırı duyarlı bir çocuktur. Elinin üzerinde sürtünmeden dolayı oluşan nokta şeklindeki bir yarayı bile , yüzünü ekşite ekşite bir lanse eder ki sanırsınız çocuğun parmağını köpek kapmış. Bazı anneler okul seçiminde küçük sınıftaki çocukların tenefüse çıkış saatlerine bile dikkat eder. Zira büyük sınıflar ile aynı anda tenefüse çıkıyorlarsa ezilme veya yaralanma riski olduğunu düşünürler. Pınar bu işe o kadar ciddi yaklaşıyor ve sert önlemler alıyor ki, benim ayrıca endişelenmeme gerek kalmıyor.

Bekleme salonunda kızımın gerilimini gözlerinden gayet rahat anlayabiliyordum. Hatta o kadar gergindi ki her gittiğimizde didik didik ettiği broşürleri bile doğru düzgün inceleyemedi.

Doktora gitmeden önce çürük ve dolgu ile ilgili baya detaylı bilgi verdiğim, çürüklere zamanında müdahale edilmediğinde olabilecekler konusunda kendisini bilgilendirdiğim için olsa gerek, ayakları geri gitsede dişçi koltuğuna geçip oturdu. Diş doktorumuz dişinin konumunu görünce yüzünü ekşitti ve işe koyuldu. Tabi Pınar' da eş zamanlı olarak bağırıp, ağlamaya başladı.

Çocuklarla ilgili her işte ilgili kişinin çocuk psikolojisinden anlaması gerekiyor. Yoksa iş daha fazla çetrefil bir hal alıyor. Pınar ağladıkça, doktorumuzun işi zorlaştı. Bir yandan işini yapmaya çalışırken, bir yandan da Pınar' ı sakinleştirmeye çalıştı ama seçtiği yöntem oldukça yanlış bir yöntem olduğundan, Pınar sakinleşeceğine, daha beter ağlar oldu. Pınar "acıyorrrr" diye ağladıkça, doktorumuz "hayır Pınarcığım, uyuştu artık, acımıyor" diye onu sakinleştirmeye uğraştı. Bunu duyan Pınar, haklı olduğunu ispat etmek için daha fazla "acıyorrr" diye ağlamaya başladı. Doktorumuz ben yanında olursam daha fazla ağlayacağını düşündüğü için beni dışarı attı, ben de tam 3 defa babamızı arayacağım şeklinde bahane uydurup, dışarı çıktım ama çocuğumu o pozisyonda daha fazla yalnız başına bırakacak kadar katı yürekli !!!!!!! bir anne olamadım ve kendimi yanına atıp, olaya el koydum.

Zira biliyorum ki Pınar mantıklı bir çocuk. Onu kandırmanız mümkün değil. Ona gerçekleri, gerekçeleri ile söylerseniz iş birliği yapacağını bildiğim için olayı ele aldım. "Pınarcığım biliyorum canın acıyor ama böyle ağlarsan, ablanın işi uzayacak ve canın daha çok acıyacak. Eğer doktor ablaya yardımcı olursan, o daha kolay çalışacak, işimiz hemen bitecek. Hem Tudem' de kapanacak. Bak kitap almak istiyordun, şimdi ben ne yapıyorsam onu yap, ağlama, bizde bir an önce gidelim de kitabımızı alalım" dedim. Bunu duyar duymaz gözleri ile onayladı.

Ben diş doktorumuzun tepesinde, gözlerim Pınar' ın gözlerinde, ağzımı kocaman acıp, "aaaaaaaaa" diye abuk subuk sesler çıkarmaya başladım. Pınar' da aynı benim gibi gözlerini gözlerime dikip, minicik ağzını açabildiği kadar açıp "aaaaaa" demeye başladı. Biz anne kız göz göze, doktorumuzun kocaman eli, Pınar' ın minik ağzında 5-10 dakika romantik yaptık.

Islak, kocaman, maviş gözlerinin, acı ve korku içinde, gözlerimin taaaa içine bakarken ki halini hiç unutmayacağım sanırım. Bu bizim ilk acı denememiz de ama oldukça iç burkucu geldi :)))

Allah daha beterinden saklasın :)

Yok daha bitmedi, üst dişimizde de ufak bir problem varmış. Bu kadar acı bir güne fazla geldiği için haftaya cumartesi tekrar gideceğiz ama bu sefer kızımla sözleştik, ben hep yanında olacağım, o da benim direktiflerimi dinleyip daha az ağlayacak ki, doktorumuz beni kapı dışarı etmesin.

Allahtan Tudem' in mağazası çok yakında idi ve kapanmamıştı. Pınar daha önceden gözüne kestirdiği Mısır' ın Gizemi' ni kucaklar kucaklamaz acısını unuttu. Kızım yaşadığı gerilim ve acının etkisi ile olgunlaşmış vaziyette, arka koltuğa oturup kitabını okumaya koyulurken, bense kaskatı vaziyette direksiyona geçtim.

Doktorumuzun halini düşünemiyorum bile :)