Üç - beş günlük duygu kırıntılarım...

"Ben Çöp Değilim" oyunundaki performansı ile Tiyatro Alkış personelini taktir ettim bu hafta. Gözleri ışıl ışıl, anneyi canlandıran bayanı, eli titrek yaşlı bir ihtiyarı canlandıran beyi, çılgına dönmüş pet şişeyi, kılçık kola şişesine hayat veren abileri taktir ettim. İşlerine önem verdikleri ve sevgilerini kattıkları için.

Birkaç haftadır severek izlediğim Buzda Dansı reyting uğruna beş para etmez duruma sokan insanlara kızdım. Halbuki hep yatma saatine denk geldiği için doğru dürüst seyredemeyen güzel kızım nasılda heyecanla beklemişti bu haftaki programı. Çocuklara buz dansını sevdirmekten çok uzak geldi, artık bu programı izlememeye karar verdim. Reytinglerde 1 kişilik azalmanın bir önemi var mı bilemiyorum ama en azından kendimi huzurlu hissederim. Kimseden hayır yok malesef, buz dansını sevdirme işi de bana kaldı anlaşılan. Zaten dar olan zamanı biraz daha etkin kullanarak, birgün gider uygulamalı bir eğitim çekeriz inşallah :(

Akşam uyurken kızımın balerin gibi tuttuğu ellerini görünce bale öğretmenlerimizi taktir ettim. Temel eğitim böyle olmalı işte, çocuklarımız bilgileri içine sindirebilmeli. Fark etmeden kullanabilmeli.

Bir tanıdığımızın dayısının kalp krizi sonucu aniden vefat ettiğini öğrenince içim acıdı. Ani ölümlerin ne kadar acı verdiğini hatırladım birden, üzüldüm. Ne dersem diyeyim, anlamsız olacağını, alışmaları için zamana ihtiyaçları olduğunu ve acılarını paylaşmamın mümkün olmadığını bildiğim için kendimi çaresiz hissettim. Sonra kendimi teselli ettim minik bebişlere yer açmamız gerek, öyle yada böyle :(

Annemin yaşadığı ani unutkanlığın vascüler demans olduğunu öğrendiğimde sevindim, kullandığı onlarca ilacın içine sadece bebe aspirini eklendiği ve pekçok şey yapmak için hala zamanımız olduğu için.

Komşumun kız kardeşinin hayırlı bir kısmet bulduğunu öğrendiğimde içim kıpraştı. O dönemde yaşadığım heyecanlarımı, mutluluk ve sıkıntılarımı düşündüm. Kendileri için yeni bir dünya kurmaya çalışacaklar el ele. Koltuğun şekli, halının deseni, çekmecenin kulbu gibi gereksiz detaylarla zaman kaybedip, bu süreci güzelliklerin tadına vararak, birbirleri kırmadan halletmelerini diledim.

Birgün kızımın da belki de hiç tanımadığım bir genç ile el ele gelip, hey millet biz evleneceğiz diyeceğini düşündüm. Üzüldüm mü, sevindim mi bilemedim ama bir evin ne kadar çok ihtiyacı olduğunu düşünerek o dönemde bize para gerekeceğini düşündüm, allah yardımcımız olsun deyip, hala vaktimiz olduğuna şükrettim.

Blog işine tekrar başlamakla ne kadar isabetli bir karar verdiğimi anladım. Gereksiz detaylarla kendimi boğmayıp, hayatı anlamlı noktalarından görmeme, kendimin ve çevremdeki insanların ne kadar özel olduğunu anlamama yardım ettiğini kavradım.